مسائل اجتماعی

دوش مي​آمد و رخساره برافروخته بود                 تا کجا باز دل غمزده​اي سوخته بود   

رسم عاشق کشي و شيوه شهرآشوبي                  جامه​اي بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود مي​دانست                     و آتش چهره بدين کار برافروخته بود

گر چه مي​گفت که زارت بکشم مي​ديدم              که نهانش نظري با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دين مي​زد و آن سنگين دل          در پي اش مشعلي از چهره برافروخته بود

دل بسي خون به کف آورد ولي ديده بريخت              الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود

يار مفروش به دنيا که بسي سود نکرد                      آن که يوسف به زر ناسره بفروخته بود

                                       گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ

                                         يا رب اين قلب شناسي ز که آموخته بود