مادر

گويند مرا چو زاد مادر
                            پاكيزه چو شبنم سحر زاد
پاكيزه بزاد و پاك پرورد
                           رحمت به روان مادرم باد
لبخند نهاد بر لب من
                           يعني كه به خلق مهربان باش
دستم بگرفت و پا به پا برد
                           يعني كه براه حق روان باش
يك حرف و دو حرف بر زبانم
                            بنهاد كه نغمه ساز باشم


شاعر شوم و چو نغنه خويش
                            افسونگر و دلنواز باشم
شب ها بر گاهواره من
                           بنشست و زخواب خوش حذر كرد
يعني كه براي خاطر دوست
                            هز راحت خود توان گذر كرد
او رفت و كنون به هستي من
                           هر نقش نكو كه هست از اوست
افسوس كه تيست تا بگويم
                               تا هستم و هست دارمش دوست