مسائل اجتماعی

بيماري ايدز يک واقعيت تلخ درجوامع امروز است که حد و مرز، نژاد و سن، جنس و آيين خاصي نمي‌شناسد.
"ايدز" يا سندرم نقص اکتسابي، براي اولين‌بار درسال ‎ 1981درآمريکا شناخته شد واکنون بصورت يک بيماري گسترده و مهلک درآمده و تلاشهاي گسترده جهاني را براي مبارزه باآن برانگيخته است.
با وجود شناخت بيماري ايدزدرابعاد مختلف و حتي توليد برخي داروهاي مربوطه، نه‌تنها درمان قطعي براي درمان آن پيدانشده بلکه گسترش اين بيماري درجهان نيز تشديد شده است.
پيشگيري ازگسترش اين بيماري، توجه و دقت بيشتر مردم را مي‌طلبد و آموزش و رعايت بهداشت فردي، اصلي‌ترين راه مبارزه بااين بيماري مهلک محسوب مي‌شود و بايد توجه داشت که سکوت ناشي‌از شرم درخصوص اين بيماري نيز براي جامعه خطرناک مي‌باشد.
انتقال ويروس اين بيماري بيشترازطريق آميزش، فرآورده‌ خوني و مادر به کودک انجام مي شود و معتادان تزريقي، دريافت‌کنندگان خون و فرآورده‌هاي خوني آلوده و کودکان متولد شده ازمادران مبتلا، بيشتردرمعرض خطر ابتلا به‌اين بيماري کشنده قراردارند.
کارشناسان معتقدند پيوند اعضا، لقاح مصنوعي، حجامت با لوازم آلوده، استفاده ازلوازم مشترک، گازگرفتن شديد توسط فرد مبتلا، مراقبت ازبيمار و تماس خانگي نيز ازجمله راه‌هاي متفرقه ي ابتلا به ويروس و بيماري ايدز است.
به‌گفته‌ي کارشناسان، کاهش سن ازدواج، کاهش رفتارهاي جنسي نامطمئن، توزيع رايگان سرنگ، تعويض يا حداقل ضدعفوني کردن سرنگ پس ازهربار تزريق، غربال صحيح خون‌هاي اهدايي، عدم اهداي عضو، شيردهي و تماس جنسي باافراد مشکوک تا زمان حصول اطمينان، از راه‌هاي کاهش انتشار اين بيماري درسطح جامعه بشمارمي رود.